Archive for the 'Γυναίκα-«λάστιχο»-γυναίκα-«αερόσακος»' Category

Γυναίκα «λάστιχο»

Η Γυναίκα «λάστιχο»: Στο όνομα της ισότητας, οι γυναίκες φορτώνονται τις υποχρεώσεις του Κοινωνικού Κράτους

working-mom

Το Δίκτυο Γυναικών του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, με τη συμβολή και  του Τμήματος Φεμινιστικής Πολιτικής του ΣΥΝ, επεξεργάστηκε, σε ειδική προκήρυξη, μια σειρά από  φεμινιστικά αιτήματα εν όψει των Ευρωεκλογών.

Το ΕΝΤΟΣ ΦΥΛΟΥ, από σήμερα έως τις εκλογές, είναι αφιερωμένο στην ανάδειξη  των ζητημάτων αυτών (Κοινωνικό Κράτος, Ενδο-οικογενειακή βία, Αυτοδιάθεση Γυναικείου Σώματος, Trafficking, Εργασία Μεταναστριών, Γυναίκα και Πολιτική) με κριτική και προτάσεις, ως συμβολή στην προεκλογική καμπάνια.

Πρώτο θέμα μας,  το κοινωνικό κράτος, η κατεδάφισή του  και οι συνέπειες στις ζωές των γυναικών.

Η πολιτική Ισότητας της Ε.Ε. ποτέ δεν σκόπευσε στην κατάργηση της ανισότιμης σχέσης των φύλων. Από τη δεκαετία του 90 είναι πλήρως προσαρμοσμένη στη νεοφιλελεύθερη στρατηγική της, που γέννησε τη Μπολκεσταιν, τη Flexicurity και την οδηγία της ντροπής για τη μετανάστευση.

Εν ονόματι αυτής της «Ισότητας»:

Η εργασία των γυναικών  μετατράπηκε σε δουλεία με εξευτελιστικές αμοιβές, χωρίς ασφάλιση, και με μεταχείριση που περιέχει βία, απειλές, σεξουαλική παρενόχληση και ακόμη θέτει σε κίνδυνο τη ζωή τους

Η ευέλικτη εργασία προπαγανδίζεται ως παράγοντας εναρμόνισης επαγγελματικών και οικογενειακών υποχρεώσεων

Εξισώθηκαν τα όρια συνταξιοδότησης προς τα επάνω

Ιδιωτικοποιούνται βαθμιαία σημαντικοί τομείς του κοινωνικού  κράτους που αποτελούν τη βάση για την ουσιαστική ισότητα: υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση,  φροντίδα και μέριμνα για παιδιά και ηλικιωμένους. Οι υποχρεώσεις του κοινωνικού κράτους φορτώθηκαν στους ώμους των γυναικών .

Κράτος πρόνοιας: Προστασία των γυναικών ή ισότητα των φύλων;

Της Μαρίας Στρατηγάκη*

Από την πρώτη κιόλας φάση του δεύτερου κύματος του φεμινιστικού κινήματος, το παραπάνω δίλημμα απασχόλησε όσες μελέτησαν τις έμφυλες διαστάσεις του κράτους πρόνοιας, ιδιαίτερα στην Αγγλία, όπου τόσο το κράτος πρόνοιας όσο και η φεμινιστική κριτική του σημείωσαν ιδιαίτερη ανάπτυξη. Η αρχική άποψη ήταν ότι το κράτος πρόνοιας, εκτός από το ταξικό ρόλο του στην καπιταλιστική οικονομία, είχε ενεργό ρόλο στην αναπαραγωγή, διατήρηση και νομιμοποίηση της πατριαρχίας με τη διατήρηση συγκεκριμένης μορφής οικογένειας. Έτσι, το κράτος πρόνοιας ήταν εργαλείο της κρατικής οργάνωσης της οικογενειακής ζωής εξυπηρετώντας τον καπιταλισμό αλλά και την καταπίεση των γυναικών. Αργότερα, αναδείχθηκαν και ορισμένες πλευρές των εσωτερικών αντιφάσεών του ως προς τις έμφυλες σχέσεις εξουσίας, όπως, άλλωστε, είχε γίνει ως προς τις ταξικές σχέσεις στο πλαίσιο των νεώτερων μαρξιστικών αναλύσεων τη δεκαετία του 1970.

Για τη κατανόηση των αντιφάσεων του κράτους πρόνοιας χρήσιμη είναι η διάκριση μεταξύ βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων επιπτώσεων. Οι βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις ήταν θετικές, ανακούφιζαν μεγάλες ομάδες γυναικών παρέχοντας προστασία εκτός της οικογένειας και ελάφρυναν τις συσσωρευμένες οικογενειακές υποχρεώσεις τους με τις κοινωνικές υπηρεσίες (παιδικοί σταθμοί, δομές φροντίδας ηλικιωμένων, φερέγγυο σύστημα υγείας, κοινωνική ασφάλιση, υπηρεσίες πρόνοιας και ψυχοκοινωνικής στήριξης, κλπ). Στις άμεσα θετικές συνέπειες συμπεριλήφθηκαν και οι πολλές νέες «γυναικείες» θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν, θέσεις με τις οποίες επαγγελματοποιήθηκαν και αμείφθηκαν υπηρεσίες που πρόσφεραν παραδοσιακά οι γυναίκες χωρίς αμοιβή στο πλαίσιο της οικογένειας.

Όμως, οι επιπτώσεις του κράτους πρόνοιας στις γυναίκες δεν ήταν μονοσήμαντες, όπως δεν είναι άλλωστε καμία παρέμβαση και λειτουργία του κράτους. Μακροπρόθεσμα, τα προστατευτικά μέτρα υπέρ των γυναικών αναπαρήγαγαν τα στερεότυπα του φύλου, τον ισχύοντα καταμερισμό εργασίας και τους έμφυλους ρόλους στη φροντίδα και την οικιακή εργασία. Ο τρόπος οργάνωσης των κοινωνικών υπηρεσιών στηρίχθηκε στη αποδοχή του συμβατικού σχήματος οικογένειας, σχήμα το οποίο στον Ευρωπαϊκό Νότο είχε και μια ακόμα ιδιαιτερότητα: την διευρυμένη (και αγία) οικογένεια στην οποία οι γυναίκες δεν φρόντιζαν μόνο τα παιδιά τους αλλά και τα εγγόνια τους.

busy-mom-and-housewife

Έτσι, τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης πριμοδότησαν και αποζημίωσαν, αντιστοίχως, το ανδρικό πρότυπο εργασίας αφήνοντας πολλές ηλικιωμένες γυναίκες στα όρια της φτώχειας λόγω μικρότερων συντάξεων χηρείας ή γήρατος. Μακροπρόθεσμα, τα ανδρικά πρότυπα αναπαράγονταν, και τα προστατευτικά μέτρα εμπόδιζαν την ισότητα. Αντίθετα, έτειναν να παγιώσουν τα στερεότυπα των φύλων και να διαιωνίσουν τις εξαρτήσεις των γυναικών, είτε από τους άνδρες, είτε ακόμα και από το κράτος πρόνοιας και τις υπηρεσίες του (ως εργαζόμενες και αποδέκτριες).

Πώς, όμως, μπορεί να δοθεί απάντηση στο αρχικό δίλημμα και να αμβλυνθούν οι εσωτερικές αντιφάσεις του κράτους πρόνοιας ως προς τις γυναίκες και το φύλο; Πώς να επιτευχθεί σύζευξη των βραχυπρόθεσμων θετικών επιπτώσεων των προστατευτικών μέτρων και να αποφευχθούν, ταυτόχρονα,  οι μακροπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες στις έμφυλες ιεραρχίες και τα πρότυπα ζωής; Πώς να προτείνουμε μέτρα κοινωνικής πολιτικής, εδώ και τώρα, που προωθούν μακροπρόθεσμα την ισότητα των φύλων αντιμετωπίζοντας παράλληλα τη συσσωρευμένη ανισότητα ;

Οι απαντήσεις βρίσκονται στην εύθραυστη ισορροπία των μέτρων που αξιοποιούν τις πολλαπλές διαστάσεις (και αντιφάσεις) της λειτουργίας του κράτους πρόνοιας, ως προς την έμφυλη διάστασή του (αν και εφόσον αυτή αναγνωρισθεί ως τέτοια, όπως έχει γίνει για τη ταξική του διάσταση!). Ίσως η σύζευξη απαιτεί μακριούς μεταβατικούς χρόνους και ποικίλα εξισορροπητικά ενδιάμεσα μέτρα. Ίσως, απαιτεί σταδιακή εξατομίκευση των κοινωνικών δικαιωμάτων, εμπέδωση των δικαιωμάτων των γυναικών στην απασχόληση και παράλληλη κοινωνική αποδοχή των υποχρεώσεων των ανδρών στην φροντίδα των εξαρτημένων ατόμων. Όμως, αν θέλουμε κάποια στιγμή (έστω και στην επόμενη γενιά) το κράτος πρόνοιας να συνάδει με την ισότητα των φύλων ή με την απελευθέρωση των γυναικών (όπως λέγαμε παλιά) θα πρέπει από σήμερα κιόλας να αρχίσει να απευθύνεται με τον ίδιο τρόπο στους άνδρες και τις γυναίκες, να προωθεί την απασχόληση των ανδρών και των γυναικών, στις υπηρεσίες του, χωρίς διακρίσεις. Ή μήπως προτιμάμε να περιμένουμε να δημιουργηθούν συνθήκες σοσιαλισμού (όπως επίσης κάποιες έλεγαν παλιά) προτού στοχεύσουμε στην «απελευθέρωση» των γυναικών από τα δεσμά της πατριαρχικής οικογένειας;

*Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής

Πάντειο Πανεπιστήμιο

ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ…

για την Κοινωνική Πρόνοια, την ισότητα των φύλων και  τον νεοφιλελευθερισμό

Συζήτηση της Λίτσας Δουδούμη, Υπεύθυνης του Τμήματος Φεμινιστικής Πολιτικής του ΣΥΝ με την Ελένη Γιαννακοπούλου, μέλος της Π.Κ. Αμπελοκήπων του ΣΥΝ

565683691

Λίτσα: Όλες οι προνοιακές δομές που στηρίζουν την έξοδο της γυναίκας στην αγορά εργασίας είναι πράγματι ενισχυτικές τόσο προς την κατεύθυνση της εργασίας,  όσο και του ελεύθερου χρόνου;

Ελένη: Έχω τη γνώμη πως αυτό είναι μια παγίδα, διότι ναι μεν διευκολύνθηκαν οι γυναίκες, τίποτε όμως δεν άλλαξε όσον αφορά τη νοοτροπία των ανδρών, δηλαδή της εξουσίας. Απλώς διευκόλυναν τις γυναίκες ως εφεδρική εργατική δύναμη. Τώρα που δεν χρειάζονται αυτή την εφεδρεία παίρνουν πίσω και τις διευκολύνσεις.

Λίτσα: Επομένως, δεν αρκούν μόνο τέτοια μέτρα, αλλά πρέπει να γίνει προσπάθεια και για την κατάργηση των στερεότυπων ρόλων μέσα στην οικογένεια και γενικά σε κάθε μορφή συμβίωσης.

Ελένη: Πράγματι,  γιατί δεν είδαμε να βελτιώνονται τελικά οι σχέσεις των ζευγαριών στον τομέα του ισομερισμού των καθηκόντων και των ευθυνών.

Λίτσα: Όμως τα παιδιά και γενικότερα η οικογένεια δεν είναι μόνο ιδιωτική υπόθεση των ατόμων, αφορά και την ίδια την κοινωνία. Επομένως, το κράτος έχει ευθύνη για φροντίδα και μέριμνα προς τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και τα άτομα με αναπηρία.

Ελένη: Μήπως, όμως, μια τέτοια ευθύνη πρέπει να τη ζητήσουμε πρώτα από τον σύντροφό μας και μετά από την πολιτεία; Διότι αυτό είναι που αλλάζει τη σχέση, το να μοιράζονται και οι άντρες τις ευθύνες του σπιτιού.

Λίτσα: Νομίζω ότι εδώ πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο πράγματα. Το ένα αφορά στην οικιακή φροντίδα και την ανατροφή των παιδιών, που αποτελεί, όντως, ευθύνη αυτών που συμβιώνουν. Το άλλο, όμως, είναι αυτό που αναφέραμε παραπάνω. Δηλαδή,  κοινωνικές υποδομές για τη φροντίδα και τη μέριμνα παιδιών, ηλικιωμένων,  και ατόμων με αναπηρία, αλλιώς όλα φορτώνονται τελικά στους ώμους των γυναικών.

Ελένη: Αναρωτιέμαι γιατί αυτές τις λίγες, έστω, υποδομές τις παίρνουν πίσω. Δηλαδή μας κάνανε χάρη τόσο καιρό; Όλοι τώρα πια, και όχι μόνο οι φεμινίστριες, ξέρουμε πως τα παιδιά μεγαλώνουν καλύτερα στους παιδικούς σταθμούς και οι ηλικιωμένοι, οι ασθενείς και τα άτομα με αναπηρία χρειάζονται εξειδικευμένη επαγγελματική φροντίδα. Γιατί λοιπόν να το στερούνται οι συνάνθρωποί μας;

Λίτσα: Θα σου απαντήσω πολιτικά. Η νεοφιλελεύθερη οικονομία και αντίληψη για να προχωρήσει στηρίχτηκε σε δύο πόλους: την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους. Πως θα γίνει δηλαδή όσο το δυνατόν φθηνότερη για τις επιχειρήσεις η εργασία. Απορρυθμίστηκαν οι εργασιακές σχέσεις, πάει το οκτάωρο, ήρθε η προσωρινή εργασία, η μερική, η ανασφάλιστη. Ο δεύτερος στόχος είναι να απαλλαχτούν οι εργοδότες και το κράτος από κάθε εισφορά για τη χρηματοδότηση του δημόσιου κοινωνικού κράτους. Άρα, κατεδαφίζεται το δημόσιο κοινωνικό κράτος και οι υπηρεσίες παραδίδονται στους ιδιώτες. Και επειδή οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τέτοια έξοδα, ιδίως σήμερα σε συνθήκες κρίσης, φορτώνονται αυτά τα «καθήκοντα» στις γυναίκες που, κατά την πατριαρχική αντίληψη, αυτός είναι και ο ρόλος τους. Γι’ αυτό οι γυναίκες λέγονται και «αερόσακοι» της κοινωνικής ασφάλειας.

Ελένη: Δηλαδή ζούμε σε μια εποχή που μας παίρνουν πίσω αυτά που κατακτήσαμε. Και εκείνο που με ενοχλεί είναι πως δεν μας τα παίρνουν μόνο σε ποσότητα  αλλά και σε ποιότητα. Στοιβάζονται τα παιδιά στους παιδικούς σταθμούς και οι γέροντες στα γηροκομεία.

Λίτσα: Θυμάσαι που ο Γιώργος Παπανδρέου είχε κάποτε τη φαεινή ιδέα να κάνουμε παιδικούς σταθμούς σε διαμερίσματα;

Ελένη: Να παρκάρουμε τα παιδιά δηλαδή! Ο Γιώργος Παπανδρέου και οι σοσιαλδημοκράτες γενικά δεν απεγκλωβίζονται από την αντίληψη ότι γυναίκα ίσον μάνα, νοικοκυρά, νοσοκόμα, καθαρίστρια. Τελικά, σήμερα, όποιος έχει λεφτά ζει καλύτερα και όποιος δεν έχει ζει στην εξαθλίωση και η ζωή των γυναικών γίνεται μαρτυρική.

Λίτσα: Και μάλιστα, οι δυσμενείς αυτές συνέπειες στη ζωή των γυναικών καλύπτονται και από το ιδεολογικό περιτύλιγμα όπου εξυμνείται η γυναίκα ως «σύζυγος και μητέρα». Στα κείμενα των άλλων κομμάτων δεν υπάρχει πια η λέξη φεμινισμός. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ επικεντρώνουν στην οικογένεια και μέσω αυτής ασχολούνται με ορισμένα ζητήματα των γυναικών.

Κενό γράμμα η 6μηνη ειδική παροχή προστασίας της μητρότητας

motherandsunflowerο πίνακας είναι του ινδού ζωγράφου και συγγραφέα Albert Ashok

(κλικ πάνω στην εικόνα για περισσότερες πληροφορίες)

Η κυβέρνηση, όταν δινόταν η μεγάλη μάχη των συνδικάτων και των εργαζομένων για να μη περάσει το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, πολυδιαφήμισε την ειδική προστασία μητρότητας (άρθρο 142 του Νόμου, για άδεια μητρότητας έξι μηνών και μηνιαία καταβολή στο διάστημα αυτό, ποσού ίσου με τον κατώτατο μισθό) ως αντιστάθμισμα στο σφαγιασμό των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων εργαζόμενων μητέρων με ανήλικα παιδιά.

Με την υπογραφή, όμως, του αντιασφαλιστικού Νόμου (3655/2008), χιλιάδες εργαζόμενες μητέρες διαπίστωσαν ότι οι υποσχέσεις της κυβέρνησης για την ειδική παροχή προστασίας της μητρότητας είναι κενό γράμμα του Νόμου. Με παράνομο και απαράδεκτο τρόπο εξαιρούνται από την ειδική αυτή παροχή σημαντικές κατηγορίες εργαζόμενων μητέρων.

Συγκεκριμένα, ο  ΟΑΕΔ, με εγκύκλιό του, αποκλείει τις εργαζόμενες μητέρες που υπάγονται σε κλαδικές συλλογικές συμβάσεις ή έχουν κατακτήσει παροχές που είναι ευνοϊκότερες από αυτά τα οποία προβλέπονται στο άρθρο 9 της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας  (ΕΓΣΕΕ) 2004-2005, από την ειδική αυτή παροχή.

Παράλληλα, σε άλλο σημείο της εγκυκλίου του ΟΑΕΔ, αναφέρεται ότι για να δικαιούται κάποια μητέρα την παροχή, πρέπει να είναι ασφαλισμένη στο ΙΚΑ – ΤΕΑΜ, δηλαδή στο επικουρικό του ΙΚΑ που έχει ενταχθεί στο ΕΤΕΑΜ, πράγμα το οποίο δεν αναφέρεται στις προϋποθέσεις του άρθρου 142.

Με αυτές τις απαράδεκτες μεθοδεύσεις εξαιρούνται από την ειδική παροχή πάρα πολλές κατηγορίες εργαζόμενων μητέρων. Η κυβέρνηση δημιουργεί κατασκευασμένα εμπόδια στην εφαρμογή του νόμου για να μειώσει προφανώς το κόστος της παροχής.

Αιτήματα :

  • Δημιουργία δημόσιων δομών κοινωνικής φροντίδας και μέριμνας, οι οποίες μεταξύ των άλλων στηρίζουν τις γυναίκες προκειμένου να βγουν στην αγορά εργασίας : ποιοτικοί δημόσιοι βρεφονηπιακοί σταθμοί, ολοήμερα διετή νηπιαγωγεία  και  ολοήμερα δημοτικά σχολεία, κέντρα δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, αθλητικοί χώροι, προγράμματα «βοηθών μητέρων», στήριξη της «βοήθειας στο σπίτι» για ηλικιωμένους και άτομα με αναπηρία.
  • Επέκταση της άδειας των 6 μηνών σε όλες τις εργαζόμενες μητέρες, με προοπτική τα δύο έτη με αποδοχές. Η παροχή αυτή να μετατραπεί σε γονική άδεια και να δίνεται σε όποιον από τους δύο γονείς επιλέγει να ασχοληθεί με τη φροντίδα των παιδιών. Μετά τη γονική άδεια η επιστροφή να γίνεται στο ίδιο επίπεδο εργασίας (θέση ευθύνης), χωρίς μείωση αποδοχών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων
  • Προώθηση μιας πολιτικής για τη μετανάστευση που θα συμβάλλει στη νομιμοποίηση και ενσωμάτωση των μεταναστών και μεταναστριών στο κοινωνικό και ασφαλιστικό σύστημα.
  • Πλήρης ασφάλιση και σύνταξη για τους ανέργους και τις άνεργες
  • Δημόσια ασφάλιση: κύρια ασφάλιση (σύνταξη) και ασφάλιση υγείας μαζί
  • Τα γενικά όρια ηλικίας μπορεί να είναι τα 65 έτη για τους άνδρες και τα 60 για τις γυναίκες, με επαναφορά του καθεστώτος πρόωρης συνταξιοδότησης. Πλήρης σύνταξη με τη συμπλήρωση 35ετίας, χωρίς όρια ηλικίας

Καλά να’ ναι οι γιαγιάδες…

Καλά να’ ναι οι γιαγιάδες να προσέχουν τα παιδιά.

iakovidis-giagia-egoni

Από έρευνα της  ΕΣΥΕ το 2007 προκύπτει ότι τη φροντίδα των παιδιών έως 12 ετών την έχουν επωμιστεί σε μεγάλο ποσοστό οι συγγενείς, κυρίως οι γιαγιάδες. Ποσοστό 80.5% για ηλικίες έως 2 ετών, 56.8%  για 3-5 ετών, 21.9% για 6-12 ετών.

Νηπιαγωγεία και παιδικοί σταθμοί. Η κατάσταση σήμερα:

Η Κυβέρνηση:

  • εκχωρεί το δικαίωμα σε ιδιώτες για την ανέγερση σχολείων με το καθεστώς των ΣΔΙΤ (σύμπραξη Ιδιωτικού-Δημόσιου τομέα) χωρίς τον έλεγχο του Δημοσίου για 25 χρόνια
  • αντί της δημιουργίας υποδομών στους δήμους, παρέχονται κουπόνια στους δημότες, για να ενισχυθούν οι ιδιωτικοί σταθμοί
  • αυξάνει τα τροφεία των βρεφονηπιακών σταθμών μέχρι και 500€, όταν ο βασικός μισθός είναι 570€
  • οι μετανάστες και μετανάστριες, οι μονογονεϊκές οικογένειες και οι άνεργοι γονείς δεν μπορούν να εγγράψουν τα παιδιά στους σταθμούς, εφόσον δεν έχουν ένσημα

Αποτέλεσμα: 60.000 παιδιά αποκλείονται από τα δημόσια νηπιαγωγεία και ο αριθμός των εγγεγραμμένων παιδιών στα ιδιωτικά νηπιαγωγεία αυξήθηκε από 4.800 σε 35.000, από το 2006 μέχρι το 2008.

(Από την Προκήρυξη του  Γυναικείου Δικτύου ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Θεσ/νίκης 2008)

paidikos

«Κοινωνική Πολιτική» ΠΑΣΟΚ και ΝΔ  μέσω βραχυπρόθεσμων ευρωπαϊκών κονδυλίων

Η κοινωνική πολιτική των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. στηρίχτηκε και στηρίζεται μόνο στα κονδύλια των κοινοτικών πλαισίων που έτσι κι αλλιώς δεν επαρκούν αλλά και έχουν ορισμένη χρονική διάρκεια.

Στα πλαίσια του Δ’ Κ.Π.Σ. (ΕΣΠΑ) και της περίφημης «ανταγωνιστικότητας» που προωθείται, αλλάζει ριζικά το σύστημα χρηματοδότησης. Συγκεκριμένα:
Τέλος στην απ’ ευθείας χρηματοδότηση των δημοτικών προνοιακών δομών: Βοήθεια στο σπίτι, ΚΔΑΠ, ΚΗΦΙ, βρεφονηπιακοί και παιδικοί σταθμοί κλπ.
Μπαίνουν στο χώρο δυναμικά οι αντίστοιχοι ιδιωτικοί φορείς που δικαιούνται επιχορηγήσεις από τα αντίστοιχα ποσά. Είναι πλέον φανερό ότι ή θα κλείσουν (ήδη σε πολλές πόλεις και δήμους έχει σταματήσει η λειτουργία τους), τέτοιες δημοτικές δομές ή θα αναγκαστούν να επιβάλουν «εύλογη αποζημίωση» πέραν του κουπονιού στους χρήστες για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν.


Η Συντακτική Ομάδα

syntaktiki-medium

Υπογράφουμε για την Κωσταντίνα Κούνεβα

Αρχείο

profile_bird

We Twit!

  • Σήμερα Πέμπτη 02/07 στο Εντός Φύλου με την Αυγή: Γυναίκα και επιστήμη http://bit.ly/23iyQv Καλημέρα 7 years ago
  • Η έκδοση του τεύχους είχε αναβληθεί 2 φορές λόγω πληθώρας ύλης της εφημερίδας. Ελπίζουμε να μην επαναληφθεί! 7 years ago